Interviews
19-10-2005 Nieuws.nl Interview
23-11-2006 HiFi.nl Interview
14-12-2006 Interview Advans
17-04-2009 NL Tracks
30-10-2009 ShowNU.nl Column
19-10-2005 Nieuws.nl Interview
Muziek werkt therapeutisch voor Julian Thomas
Uitgegeven op woensdag 19 oktober 2005 om 11:56:59
(Novum) - Muziek heeft een therapeutische uitwerking op de Brabantse pianist, zanger en liedjesschrijver Julian Thomas. Daardoor vindt hij manieren om 'constructief met dingen om te gaan'. Dat zegt de 30-jarige Thomas tegen Novum Nieuws. De muzikant weet niet wat er van hem zou zijn geworden als hij geen muziek had gemaakt. "Waarschijnlijk had je me dan ergens kunnen opvissen", zegt hij. Muziek maakt de dingen verdraaglijk, het is letterlijk even iets wegzetten."
Thomas kon weliswaar sinds zijn jeugd in muziek zijn 'ei kwijt', pas nadat anderen hem vertelden dat hij goed kon zingen en musiceren is hij serieus gestart met het maken van muziek. "Op dat moment wist ik dat ik een plaat ging maken", verklaart de zanger.
Julian, die nooit muziek- of zanglessen heeft gevolgd, noemt zichzelf nog niet talentvol. Hij weigert te geloven dat hij liedjes kan schrijven en denkt hij niet 'van a tot z' liedjes te kunnen spelen. "Ik heb wel het gevoel dat ik iets kan, maar meteen volgt er een stemmetje dat zegt 'ja maar'." In de studio wist de producer precies aan te wijzen waar zijn grenzen lagen en hoe hij Julian over zijn twijfel heen kon krijgen. "Dat was heel confronterend, maar wel de juiste manier om datgene eruit te halen wat nu op de plaat staat."
De zanger heeft altijd zijn eigen muzikale weg gevolgd. Hij wilde een album maken dat helemaal van hem is. Bewust heeft hij twaalf jaar gewerkt aan de liedjes voor zijn debuutalbum 'Julian Thomas'. "De plaat is alles wie ik ben, alles van mij zit er in", legt hij uit. "Je kan zeggen 'dertig jaar Julian Thomas'."
Zijn album kent veel muzikale invloeden. Van gevoelige ballads tot country, soul en blues. Volgens de zanger zeggen deze invloeden iets over het leven. "Er staat van alles op, zoals het leven ook van alles inhoudt." De Brabander liet zich vooral inspireren door zijn eigen leven.
Julian Thomas werd geboren met één hand. Hij ziet dat niet als een gemis, hij weet tenslotte niet beter. Wel zegt hij het geluk te hebben dat hij over wilskracht beschikt. Volgens Thomas is dat de sleutel. Hij weet dat hij dingen kan en het lukt hem ook.
Het debuutalbum van Julian Thomas ligt vanaf maandag in de winkels. De nieuwe single 'Me' staat momenteel in de top-vijftig van de Mega Top 100. (bron: www.nieuws.nl)
Naar boven
23-11-2006 HiFi.nl Interview
Tekst: Dieter van den Bergh
Het gaat hard met Julian Thomas. Voor zijn titelloze debuut - waar hij tien jaar aan werkte - ontving de 30-jarige zanger/pianist begin dit jaar een Edison-nominatie, deed een theatertour met Trijntje Oosterhuis, scoorde verschillende hitjes, waaronder My Friend, en is vanaf januari te zien in de muziektheatervoorstelling Motel West Coast met Syb van der Ploeg (de Kast), Han Kooreneef, Edward Reekers (Kayak) en Mirjam Timmer (Mir/Twarres). Muziek is voor Julian Thomas (in 1975 geboren als Sjefke Backbier) geen vrijblijvende aangelegenheid, maar een vorm van therapie na een moeizame jeugd. Julian is niet alleen gehandicapt - hij werd geboren zonder linkeronderarm - maar werd op vroege leeftijd ook uit huis geplaatst. Kinderrechters, opvangtehuizen, conflicten, depressies, psychotherapie: Julian heeft het allemaal meegemaakt. Enige constante factor in zijn leven: de muziek.
In deel 7 van De Muziekbeleving Van... een gesprek met het in Brabant woonachtige talent, nog aan het bijkomen van zijn recente optredens met Marco Borsato in de Gelredome.
Angst “Het is nog nauwelijks te bevatten dat ik daar drie keer gestaan heb voor 32 duizend mensen. Maar het ging goed, heb gewoon mijn ding gedaan, twee eigen liedjes: Floating en Me. Op dat moment voelde ik geen spanning, daarvoor wel. Ik wist dat Marco een grote fan van me is, maar toen hij me belde ging er een lichte shock door me heen. Wilde er het liefst van wegrennen, maar wist ook dat ik het gewoon moest doen. Ik was vroeger al dagen doodnerveus als ik op moest treden voor een of ander lokaal radiostation, maar ik heb me er altijd door heen gebeten. Als ik iets geleerd heb in mijn leven is het wel dat als je je angsten kwijt wil raken, je er doorheen moet.”
Heftige jeugd “Ik heb nogal een heftige jeugd gehad. Mijn vader en moeder wisten niet goed raad met mij. Maar goed, daar is misschien al genoeg over geschreven. Eerlijkheidsgetrouw moet ik wel zeggen dat het ook niet echt te gek was thuis. Mijn ouders waren niet muzikaal of bezig met muziek. Kan me ook niet echt muziek uit mijn vroegste jeugd herinneren. Mijn moeder is wel creatief, het creatieve heb ik van haar denk ik. Ik zat met mijn oudere broer altijd gezellig samen te zingen. Van die bluesladdertjes, [zingt] tum te dum tum, de ander deed de gitaarakkoordjes. We hadden ook pvc-buizen met boterhamzakjes er omheen, kon je heel grappige muziek mee maken. Op de kleuterschool had de jufrouw wel door dat ik bovengemiddeld in muziek geïnteresseerd was. Terwijl iedereen een kleurplaat kreeg, gaf ze mij een xylofoon. Kon ik in een hoek op gaan rammen. Die xylofoon had ze van haar eigen centen voor mij gekocht. Op mijn achtste werd ik uit huis geplaatst en verhuisde naar een tante in Limburg. Die had een keyboardje staan. Daarop is het allemaal echt begonnen. Eén keer ben ik destijds op muziekles gegaan, maar dat vond ik echt belachelijk. Ik heb later even overwogen conservatorium te gaan doen, maar nee. Wilde in plaats van de muziekopleidingen en talentenjachten kiezen voor mijn eigen weg, de harde weg. Mocht die doodlopen, konden we altijd nog zien. Ik kan trouwens nog steeds geen noot lezen en ben daar trots op. Het is toch vreemd dat je noten zou moeten kunnen lezen? Je hoort toch dat het liedje zo gaat, je kunt de tonen toch zoeken, waarom moeilijk doen?” “Ik kreeg mijn havo-diploma en wist echt niet wat ik moest gaan doen. Was bang om in het systeem vast te komen zitten. Je komt van school af en krijgt een sticker op je hoofd: vanaf nu ben jij deel van het systeem en ga je werken tot je er dood bij neer valt. Het ‘voordeel’ van mijn jeugd en mijn handicap was dat ik niet echt tot een ‘systeem’ was voorbestemd. Was altijd een buitenbeentje geweest, moest steeds voor mezelf opkomen. Was altijd bezig om geaccepteerd te worden, om vriendjes te maken en gemogen te worden. Toen ik op mijn achttiende met dat diploma van school kwam, besloot ik na een tijdje om definitief mijn eigen weg te gaan en hup, toen kwam spontaan het liedje My Friend in me op. Dat was mijn redding. Vanaf dat moment wist ik, ik moet een plaat maken. Mijn vriendin Kim heeft me daarbij enorm gesteund. Dat ik die plaat wilde maken stond dan wel vast, maar waarom haasten? Rot op! Okay, ik had natuurlijk ook faalangst. En ben perfectionistisch, tegen het ziekelijke aan. En ook nog eigenwijs, niemand vertelde mij hoe of wat. Ik heb inmiddels wel geleerd dat het perfecte liedje niet bestaat.”
Ongrijpbare kracht “Ik ben iemand die gevoelens in noten schenkt. Ik ben niet goed in zesentwintig letters, wel in twaalf tonen, zeg ik altijd. Toch gaan mijn liedjes wel ergens over. En niet alleen maar over de liefde of de zon die schijnt. Dat zou niet terecht zijn. Het leven is soms gewoon klote, laten we daar eerlijk in zijn. Ik weet nooit waar mijn liedjes heen gaan als ik ze schrijf. Ben er zelf ook niet altijd bij. Het is iets in mij dat me stuurt. Daar gaat My Friend over. Sommige vertalen My Friend als ‘God’, maar ik weet zelf niet hoe ik het moet vertalen. Het is mijn bron, mijn leider. Een ongrijpbare kracht die richting geeft aan mijn leven. Ik weet niet of je het iets religieus moet noemen.”
Koortjes “Iedereen is op zoek naar iets bijzonders in muziek. Ik naar de ultieme combinatie van tekst, zang en arrangement. Muziek moet mij even weg kunnen halen uit tijd en ruimte. Ik wil meegenomen worden. Weg hier! Een liedje moet in mijn hart prikken. Ik heb geen favoriete artiesten, geen voorbeelden. Wel favoriete liedjes. Vooral uit de hoek van de country en gospelpop. Bijvoorbeeld Blessed van Rachael Lampa, ken je die? Prachtige gospelpop. De perfectie combinatie van liedjes van songschrijver Chris Eaton, zang, en productie van Brown Bannister en Brent Bourgeois die ook gospelzanger Steven Curtis Chapman doen. Of Don’t waste my time van Little Big Town. [zingt het nummer]. Daar kick ik helemaal op. Vooral het koortje in het refrein. De ademhaling, de toonzetting in die stemmen, perfect! Ze weten precies waar ze adem moeten halen. Ik heb wel een zwak voor koortjes, dat komt ook terug in de voorstelling Motel West Coast, waarmee ik binnenkort op tour gaat. De beste West Coast-songs van bands als Beach Boys, Eagles, Byrds, Chicago, Doobie Brothers. Allemaal met geweldige samenzang. Ook mooi trouwens: de samenzang van Take 6, zes zwarte mannen. Fantastische zangers. Soms heb ik buien waarin ook favoriete liedjes van vroeger weer terugkomen, bijvoorbeeld van Clawfinger, Whitesnake, Dream Theatre of Toto. The road goes on. Holy crap, wat een topper nog steeds.”
Pokkeninstallatie “Ik word geraakt door een liedje, niet zozeer door hoe het klinkt. Ik was ooit op bezoek bij een oom met een geluidsinstallatie van een ton. De apparatuur zat met gouden kabels aan elkaar. Hij wilde zijn platenspeler laten horen, maar die moest eerst een halve dag warmdraaien. Toen ik het geluid hoorde dacht ik: ja, het is wat ruimer. Maar zou zelf nooit zoiets kopen. Perfectie bestaat niet, ook niet in geluid. Het gaat om het gevoel. Ik heb zelf een pokkeninstallatie, een tweedehands microsetje, bij gebrek aan kennis ook. Wat moet ik dan kopen? Ja, een Kenwood volgens mijn oom, maar wat voor eentje dan? Ach, het klinkt goed en kan lekker hard. Ik wilde wel persé een platenspeler. Vinyl benadert echte muziek het dichtst. Het is ook leuk, je kunt vijf liedjes afspelen en dan moet je weer naar dat apparaat lopen om de plaat om te draaien. Het mooie is dat je op elke tweedehandsmarkt platen voor een euro kan kopen. Erg hoopvol ook. Ik kan alles kopen wat ik wil. Doe dat soms op de gok. Valt het tegen, dan is er nog niets aan de hand. Ik luister thuis niet erg vaak muziek. En vaak met koptelefoon vanwege mijn dochtertje. Die koptelefoon is dan weer wel goed, een Sennheiser. Ik volg niks op muziekgebied. De meeste muziek hoor ik in de stad. Ik sta geregeld stil onder een speakertje in een supermarkt: ‘effe wachten Kim’, en ga dan soms gewoon mee staan te zingen.”
Voldoening “Mijn plaat is nu een jaar uit en ik ben de laatste paar jaar behoorlijk in het diepe gegooid. Heb met Volumia! gespeeld, met Trijntje, ga volgend jaar het theater in. Het geeft enorm veel voldoening dat ik kan leven van de muziek. En dat ik toch altijd zo dicht mogelijk bij mezelf ben gebleven. Ik heb een plaat gemaakt in mijn leven, wauw te gek, wat kan ik nog meer wensen? Ik kan hier tot mijn zestigste van genieten. Hoef niet persé zeventien platen te maken, vind het veel belangrijker om een beter mens te worden voor iemand anders. Toch zijn er nog steeds mensen die zeggen: wat wil je nog bereiken in je leven? Vind ik best wel asociaal en respectloos. Je vraagt toch niet aan iemand: wat ga je na deze droom doen? Mijn vrouw is hoogzwanger van mijn tweede kind (op 7 november is Chen, de zoon van Julian Thomas en zijn vrouw ter wereld gekomen, red.), ik ben nu een tandje terug gegaan, toch gaat het allemaal nog sneller. Zolang ik de luiers kan betalen met dat wat ik het liefst doe, ben ik een gelukkig man.”
De Muziek van… Julian Thomas mijn set: Pioneer dv77 en een oude platenspeler (Akai) met oude versterker (Marantz) en oude speakers. Favoriete genre: Country (maar in dezelfde ademteug pop, rock, gospel en blues). All-time favourites Elk jaar een ander. gruwel echt van… zure melk. maar luister stiekem wel naar…. smartlappen, niet eens stiekem. Omvang muziekcollectie 10 cd’s/ 100 platen. Verzamelaar Nee. Vinyl of cd Vinyl. Meest memorabele muziekbeleving Kan ik beter antwoord op geven aan het einde van mijn leven. Mijn hifi-tip Betaal nooit meer dan 5000 euro voor je installatie! Tenzij je van je geld af wilt, of niet goed bij je hoofd bent. (bron: www.hifi.nl)
Naar boven
14-12-2006 Interview Advans
‘Het is eerlijk waar het allergrootste talent dat ik in jaren ben tegengekomen.
Sterker nog, ik geloof niet dat ik ooit iemand ben tegengekomen die kan wat hij kan. Wat een waanzinnig mooie stem. Zo is muziek bedoeld.’ Aldus Marco Borsato over Julian Thomas op zijn website. Voor zijn titelloze debuut ontving de 31-jarige, in Tilburg woonachtige zanger/pianist Julian Thomas begin dit jaar een Edison-nominatie, hij deed een theatertour met Trijntje Oosterhuis en stond recentelijk drie keer als special guest met Marco Borsato in de Gelredome;zijn ‘eerste fatsoenlijke marketingoffensief’,zoals hij het zelf noemt. En vanaf januari is Julian dertig keer te zien in Motel West Coast. Een muziektheatervoorstelling met Syb van der Ploeg (oud-zanger van De Kast), Han Kooreneef (de tekstschrijver van Marco Borsato),Edward Reekers (Kayak) en Mirjam Timmer (Mir/Twarres). De voorstelling bestaat uit de populairste Californische ‘West Coast’-hits van onder meer The Eagles, Crosby Stills & Nash, Fleetwood Mac, The Beach Boys, The Mama’s and the Papa’s, Chicago en Kenny Loggins. ‘Ik kwam Syb tegen en die vond het geweldig wat ik deed,’ aldus Julian Thomas. ‘Webleken bovendien dezelfde muziekhelden te hebben. Hetzelfde gold voor Mirjam.’Een van deze muziekhelden is Andrew Gold, ook al af komstig van de West Coast. Van Gold nam Julian het wereldberoemde Never let her slip away op, zie zijn debuut. Het zijn vooral de West Coast-koortjesen samenzang waar Julian opkickt’, zegt hij. ‘Sommige WestCoast-songs van Beach Boys en de Doobie Brothers hebben echt de perfecte samenzang. Neem Long Train Running van The Doobie Brothers. Elke coverband heeft dat nummer op zijn repertoire staan,maar ik krijg daar elke keer weereen geweldig zonnig gevoel bij.’Zonnig, dat kun je de jeugd van Julian Thomas niet bepaald noemen. Maar over zijn jeugd is eigenlijk al teveel geschreven, vindt hij zelf. Geboren in Voorburg in1975 als Sjefke Backbier. Geboren om te verliezen, dachten pa en ma. Want Julian mist zijn linkeronderarm;afgestorven omdat de navelstreng de arm tijdens de zwangerschap omstrengelde. Julian werd uit huis geplaatst en kwam op 8-jarige leeftijd terecht bij een Limburgse tante. Kinderrechters,opvangtehuizen, conflicten,depressie, psychotherapie, Julian has seen it all. De enige constante factor in zijn leven: muziek. Maar muziek is voor de Tilburger geen vrijblijvende bezigheid,maar eerder een vorm van therapie. Hoewel hij zijn eigen leven niet altijd in de hand had, heeft hij zijn muziekcarrière wel helemaal op zijn eigen manier opgebouwd Aan zijn debuut werkte hij meer dan tien jaar. ‘Ik had de tijd en ben bovendien een perfectionist. Eén keer ben ik op muziekles gegaan, maar dat vond ik belachelijk. Ik heb ook nog even overwogen conservatorium te gaan doen, maar nee. Wilde kiezen voor mijn eigen weg, de harde weg. Mocht die doodlopen, dan konden we altijd nog zien. Ik kan trouwens nog steeds geen noot lezen en ben daar best trots op. Het is echt nergens voor nodig.’Ook trots is Julian op wat hij allemaal al bereikt heeft in zijn leven. ‘Ik heb met Jan Vayne gespeeld,met Volumia!, met Trijntje,met Marco en in januari ga ik uitgebreid het theater in. Het geeft enorm veel voldoening dat ik kanleven van de muziek. En dat ik toch altijd zo dicht bij mezelf heb kunnen blijven. Ik heb een plaatgemaakt in mijn leven, wauw!, te gek denk ik dan, wat kan ik nog meer wensen? Ik kan hier minstens tot mijn zestigste van genieten.”De Motel West Coast Tour met o.a. Julian Thomas start op 11 januari2007. Voor de speellijst zie www.julianthomas.com. (bron: punt.avans.nl)
Naar boven
17-04-2009 NL Tracks
Moeilijk doet Julian Thomas niet over zijn albumtitels. Heette zijn debuut simpelweg 'Julian Thomas', zijn laatste plaat '35 Some Months' heeft die titel omdat hij er simpelweg ongeveer 35 maanden aan gewerkt heeft. Logisch toch?
Zo Julian. Je hebt je moeilijke tweede plaat gemaakt! Hoe voel je je?
"Geweldig! De plaat is ook helemaal geworden wat ik wilde. Ik ben al helemaal ondersteboven van het feit dat het überhaupt gelukt is om een tweede plaat te maken. Ik heb twaalf jaar aan mijn eerste plaat gewerkt, en destijds wilde ik ook eigenlijk niet veel meer dan die ene plaat maken. Mijn doel was in feite al bereikt."
Waarom dan toch ineens '35 Some Months'?
"Omdat de inspiratie toch maar bleef komen. Maar met dit verschil dat het opnemen van deze plaat totaal niet stressy was, in tegenstelling tot de eerste plaat waar ik ziekelijk perfectionistisch mee bezig ben geweest. Ik wachtte gewoon geduldig tot ik genoeg liedjes had waar ik zelf helemaal tevreden over was. Kijk, ik ben niet iemand die 12 maanden na een plaat alweer een nieuwe plaat gaat afleveren onder druk van een platenmaatschappij. Dat soort onzin, daar doe ik niet aan mee. Ik vind dat een belachelijk spel. Ik wil mensen ook niet doodvoeren met mijn muziek."
Je stapt wel makkelijk over dat ziekelijke perfectionisme van je heen dan, vind ik... Was het niet moeilijk dat los te laten bij de opnames van deze plaat?
"Nee. Ik heb echt gedacht: en dit keer ga je het loslaten! Gewoon kijken wat er gebeurt en niet teveel je verstand erop loslaten. Gewoon op het allerlaatste moment nog even een liedje schrijven en opnemen. Dat was op het eerste album volstrekt ondenkbaar."
Is die veranderde houding ook te horen aan de plaat, vind je?
"Ja, zeker. Hij klinkt veel losser. De eerste plaat klonk achteraf veel te statisch. Maar natuurlijk is alles wel langs mijn perfectionistische zelf gegaan dus wie weet ben ik wel de enige op de planeet die het verschil tussen de twee platen hoort, haha."
Als je al die nummers een beetje naar je toe hebt laten komen, moeten er ook nummers op de plaat staan die jezelf ook hebben verrast. Welke zijn dat?
"Ik denk vooral Call You. Dat vind ik een heerlijk catchy liedje, en ik dacht toen ik het schreef: ik heb een hitje! Maar goed, uiteindelijk doe ik ook maar wat he. Dat is mijn hele beeld van muziek maken: iets schrijven, het opnemen, en dan maar hopen dat er wat uitkomt."
schrijft?
"Ik denk dat wat mij onderscheidt van anderen vooral is dat ik echt werkelijk overal over kan schrijven. Ik ga in mijn muziek van links naar rechts, je kunt huilen en lachen, het is blij of vreemd of catchy... Ik schrijf over alles: van pissebed tot doodgaan. Op mijn eerste plaat stond serieus een nummer over een pissebed!"
Je bent geboren met maar 1 hand. Schrijf je daar weleens over? En op wat voor manier heeft dat invloed gehad op je carrière?
"Het is eigenlijk vooral iets waar anderen altijd op terugkomen. Ik mis zelf eigenlijk helemaal niks, omdat ik niets anders gewend ben. Maar eens in de zoveel tijd komt er iemand naar me toe die zegt: "Wow, dat je dat kunt, met 1 hand piano spelen!". Het is voor mij wel een mijlpaal geweest dat ik dat mezelf heb aangeleerd natuurlijk, maar inmiddels is het niks bijzonders meer. Al val ik er wel lekker mee op, natuurlijk..."
Je muziek klinkt heel erg internationaal georiënteerd. Ben je ook al bezig met een carrière over de grenzen?
"Het zou op zich makkelijk over de grenzen kunnen natuurlijk. Ik zing natuurlijk in het Engels en het zijn liedjes die ook door meer mensen gewaardeerd zouden kunnen worden. Maar ik ben daar niet heel erg mee bezig ofzo. Maar natuurlijk zou ik wel willen dat ik mijn liedjes aan 6 miljard mensen zou kunnen laten horen. Het zou raar zijn als ik dat niet zou willen."
Maar dat is dus niet iets waar je nu keihard voor wil gaan knokken als het voor je eigen gevoel mogelijk is?
"Ik ga eerst gewoon door met deze plaat aan mensen laten horen. Ik wil eerst dat een muziekliefhebbend publiek mijn plaat hoort. Zo simpel is het. En dan ga ik kijken of ik plaat drie mag gaan maken. Dat is nu nog onzeker."
En anders, als dat niet gebeurt?
"Dan ga ik lekker een cursusboek halen bij de LOI, en lekker wat anders doen om mijn geld te verdienen! Alles wat ik ooit heb willen bereiken heb ik inmiddels bereikt. En dat is waar het voor mij echt om gaat." (bron: www.nltracks.nl)
Naar boven
30-10-2009 ShowNU.nl Column
Vier jaar hebben we moeten wachten op het vervolg van zijn debuutplaat ‘Julian Thomas’. De 34-jarige zanger bracht eind februari ‘35 some months’ uit, waarmee hij aangeeft dat deze plaat in een tijd van 35 maanden in elkaar is gezet.
Volgens Julian zijn de nummers op zijn nieuwe album wat luchtiger en zijn de teksten minder diepgaand dan op zijn debuut. Samen met oa Mirjam Timmer en Syb van der Ploeg tourde hij het afgelopen jaar ook onder de naam Motel WestCoast.
Zo te horen beleef je avonturen genoeg Julian. Wat is nou je meest bijzondere avontuur? Dat zijn twee dingen. Ten eerste het achterna zitten van mijn eerste droom, mijn eerste cd. Het tweede avontuur was het afgelopen jaar waarin ik me heb voorbereid voor mijn theatertour waar ik nu middenin zit. Het bijzondere daarvan is het feit dat ik blijkbaar de behoefte heb om buiten mijn comfortzone te leven. Waarschijnlijk omdat het DAAR interessant is, daar kom je namelijk jezelf en het leven tegen. En daar leer je als mens ontwikkelen en groeien. Kortom daar is het avontuur.
Heel avontuurlijk allemaal… Als het gaat om ontwikkelen als mens ben ik ook heel erg avontuurlijk. En verder als naar de videotheek gaan om een dvd-tje te halen avontuurlijk is, dan ben ik ook heel erg avontuurlijk.
Maar hoe houd je als knappe popster het hoofd koel in deze verleidelijke showbizzwereld? Er zijn genoeg verleidingen niet alleen als artiest. Een spannend avontuur is waar je zelf voor kiest en ik kies er niet voor, mijn vak is al spannend. Alles daarnaast moet zo simpel mogelijk zijn.
Wat zijn je toekomstplannen? Op zich heb ik wel een ideaal muzikaal avontuur, want ik schrijf liedjes en mag ze laten horen aan de mensen. De plannen zijn om dat lang te kunnen blijven doen.
Ben je nog ergens bang voor? Mijn grootste angst ben ikzelf
POWERED BY : WWW.PROMOADVENTURES.NL
(bron: www.shownu.nl)
Naar boven
