Recensies

21-10-2005 Bron van platen over "Julian Thomas"
24-10-2005 Polderplaat Radio Hoekse Waard "Julian Thomas"
07-11-2005 Planet Internet "Julian Thomas"
08-11-2005 Radiovisie.eu over optreden Tros Muziek Café
16-01-2006 CD van de week L1 "Julian Thomas"
25-02-2006 Kinda Muzik over Julian&Jazzorchestra of the concertgebouw
06-07-2006 Vrouw.nl over Radio2 concert met Metropole Orkest
15-09-2006 Schoolkrant Punt van Avans over optreden HBO introfestival
20-11-2006 De Gelderlander over optreden "TopBemmel"
31-05-2008 L1 over "It's Music That Matters"
20-03-2009 FOK.nl over "35 some months"
25-03-2009 MusicFrom.nl over "35 some months"
26-05-2009 Muziek.nl over "35 some months"
30-01-2011 Streekgids.nl over Living Room Concerts

21-10-2005 Bron van platen over "Julian Thomas"

Hij heeft er maar liefst 12 jaar aan gewerkt, dus aan zijn doorzettingsvermogen valt niet te twijfelen. Op 18-jarige leeftijd schreef hij al de prachtige pianoballad ‘My Friend’ waarin hij zingt over het stemmetje in zijn hoofd dat zegt dat hij door moet gaan. Iedere puber heeft natuurlijk zo zijn problemen maar de jonge Julian had de schijn een beetje tegen. Vanaf zijn geboorte mist hij een deel van zijn linker onderarm en mede daardoor werd hij door zijn ouders niet als vol aangezien. Dit gegeven geeft natuurlijk genoeg stof voor een zeer persoonlijk album.

Inmiddels heeft de 30-jarige Julian Thomas, artiestennaam van Sjefke Backbier, zijn leventje redelijk op orde. Samen met vriendin Kim heeft hij een dochtertje, een platencontract bij Sony/BMG en zijn ‘levenswerk’ in de vorm van een volledig album in de winkel.

Al vroeg verliet hij het ouderlijk huis om zijn droom muzikant te worden te verwezelijken. Hij volgt een opleiding Engels en een lerarenopleiding, maar dat was meer een vrijbrief om zoveel mogelijk met muziek bezig te kunnen zijn. Ondanks de wil en het talent, was dit album er toch bijna niet gekomen. De perfectionist Julian was eigenlijk nooit tevreden over de liedjes die hij had geschreven, jarenlang bleef hij schaven totdat zijn vriendin hem voor het blok zette en de platenmaatschappij heeft gebeld. Telefonisch heeft hij auditie gedaan en werd er een single gereleased.

Het album begint met het aanstekelijke uptempo nummer "Me", de huidige single, waarin Julian zichzelf aan ons presenteert. "Yeah, I’m somebody else, It is meant to be that I’m just like me". Dit album is een overzicht van zijn leven, zijn zorgen, zijn frustraties maar toch ook zijn overwinningen. Hierbij maakt hij gebruik maakt van vele muziekstijlen, bijvoorbeeld het soulvolle ‘Stuck with you’, met een pianopartij van Tjeerd (Total Touch) Oosterhuis of het countryachtige ‘Little outta Line’. In het jazzy ‘Mr Sowbug’ klinkt hij zelfs een beetje als Jamie Cullum.

Hij heeft een redelijk groot bereik met zijn stem, welke zowiezo prettig is om naar te luisteren. En ook bij zijn eigen versie van de covers ‘Never let het slip away’ en ‘Walking in Memphis’ van respectievelijk Andrew Gold en Marc Cohen, vliegt hij niet uit de bocht. Door de vele verschillende stijlen is het overall beeld misschien wat rommelig, maar alle liedjes afzonderlijk zijn meer dan de moeite waard.

Onlangs is het eerste exemplaar van het titelloze album door Marco Borsato aan Julian zelf uitgereikt, die hem vervolgens in zijn nieuwsbrief tot DE ontdekking van 2005 bombadeerde. Laten we hopen dat het niet weer 12 jaar duurt voor er een nieuw album van Julian verschijnt. (nederklinker) (bron: www.bronvanplaten.nl)

Naar boven

24-10-2005 Polderplaat week 46 Julian Thomas - Julian Thomas

sony bmg presenteert deze week met trots het debuut album van één van Nederlands grootste talenten: Julian Thomas. Het gelijknamige debuut van Julian Thomas is een album met een levensverhaal - een muzikale reis door het leven van een zeer getalenteerde. Opener ‘Me’ zet direct de toon: een up-tempo nummer dat zo veel levenslust en passie uitstraalt dat het je niet meer loslaat, en tegelijkertijd is het een aangename eerste kennismaking met Julian Thomas. De verrassing voor het najaar van 2005! Releasedatum: 24-10-2005.

Muziek heeft een therapeutische uitwerking op de Brabantse pianist, zanger en liedjesschrijver Julian Thomas. Daardoor vindt hij manieren om 'constructief met dingen om te gaan'. Dat zegt de 30-jarige Thomas tegen Novum Nieuws. De muzikant weet niet wat er van hem zou zijn geworden als hij geen muziek had gemaakt. "Waarschijnlijk had je me dan ergens kunnen opvissen", zegt hij. Muziek maakt de dingen verdraaglijk, het is letterlijk even iets wegzetten."

Thomas kon weliswaar sinds zijn jeugd in muziek zijn 'ei kwijt', pas nadat anderen hem vertelden dat hij goed kon zingen en musiceren is hij serieus gestart met het maken van muziek. "Op dat moment wist ik dat ik een plaat ging maken", verklaart de zanger. Julian, die nooit muziek- of zanglessen heeft gevolgd, noemt zichzelf nog niet talentvol. Hij weigert te geloven dat hij liedjes kan schrijven en denkt hij niet 'van a tot z' liedjes te kunnen spelen. "Ik heb wel het gevoel dat ik iets kan, maar meteen volgt er een stemmetje dat zegt 'ja maar'."

In de studio wist de producer precies aan te wijzen waar zijn grenzen lagen en hoe hij Julian over zijn twijfel heen kon krijgen. "Dat was heel confronterend, maar wel de juiste manier om datgene eruit te halen wat nu op de plaat staat." De zanger heeft altijd zijn eigen muzikale weg gevolgd. Hij wilde een album maken dat helemaal van hem is. Bewust heeft hij twaalf jaar gewerkt aan de liedjes voor zijn debuutalbum 'Julian Thomas'. "De plaat is alles wie ik ben, alles van mij zit er in", legt hij uit. "Je kan zeggen 'dertig jaar Julian Thomas'." Of het nu een breekbare ballad is, een soulvolle track of een persoonlijke interpretatie van een evergreen, het klinkt allemaal boeiend en oprecht.

"Er staat van alles op, zoals het leven ook van alles inhoudt." De Brabander liet zich vooral inspireren door zijn eigen leven. Julian Thomas werd geboren met één hand. Hij ziet dat niet als een gemis, hij weet tenslotte niet beter. Wel zegt hij het geluk te hebben dat hij over wilskracht beschikt. Volgens Thomas is dat de sleutel. Hij weet dat hij dingen kan en het lukt hem ook. (Bron: Novum Nieuws). (www.omroephw.nl)

Naar boven

07-11-2005 Planet Internet "Julian Thomas"

08-11-2005 Radiovisie.eu over optreden Tros Muziek Café

Zaterdag 12 november ontvangt presentator Daniël Dekker een aantal topartiesten uit de Nederlandse muziekwereld. Allereerst is Krezip te
gast in de studio van TROS Muziekcafé. De band heeft een nieuwe cd uitgebracht en dit derde album staat vol pakkende songs, die fris en volwassen klinken. Krezip zingt zaterdag in ieder geval de nieuwe single
'I Apologize'.

Julian Thomas zingt in TROS Muziekcafé drie nummers van zijn debuutalbum en begeleidt zichzelf op de vleugel. Julian maakt indruk
door zijn prettige stem, imponerende zanglijnen en de zeggingskracht
van zijn liedjes. Zaterdag kan de luisteraar genieten van deze succesvolle Nederlandse singer/songwriter.

Vanaf 17.00 uur besteedt TROS Muziekcafé volop aandacht aan Guus Meeuwis. In 1995 speelde de zanger met zijn band Vagant het nummer 'Het is een nacht' op het AHC-Studentenfestival in Leiden. Een jaar later hoorde een platenmaatschappij dit liedje en werden er uiteindelijk
250.000 singles van verkocht. De tweede single 'Per Spoor' stond binnen twee weken op nummer 1 in de hitlijsten. Guus is de eerste artiest die zowel met 'Het is een nacht' als 'Geef mij je angst' zeventien weken in de top tien heeft gestaan. Een bijzondere prestatie en daarom zaterdag in TROS Muziekcafé een uur lang een impressie van zijn muzikale carrihre. Naast een uitgebreid gesprek met Guus Meeuwis natuurlijk ook een optreden van de populaire zanger. (bron: www.radiovisie.eu)

Naar boven

16-01-2006 CD van de week L1 "Julian Thomas"

Als je Sjefke Backbier heet kun je die naam gerust blijven gebruiken om een carriere als buurtentertainer te maken, maar als je ermee de nationale showbizz in wilt bekt het toch niet zo lekker. Daarom besloot de in Sittard woonachtige zanger/pianist een internationaler klinkende naam te kiezen en werd het Julian Thomas.

Zijn levensloop leest als een jongensboek. Geboren werd hij op 10 februari 1972 in Voorburg als derde in een gezin van vier kinderen. Bij zijn geboren miste hij zijn linkeronderarm, die was afgestorven omdat de navelstreng die arm tijdens de zwangerschap omstrengelde. Die handicap loopt als een rode draad door zijn jonge leven. Vader en moeder, maatschappelijk succesvol en perfectionistisch, weten niet goed raad met de handicap van hun kind. Daarom verkast hij op achtjarige leeftijd naar zijn tante Betsie in Weert, waar de piano zijn vluchthaven wordt. Muziek maken is dan al zijn passie, zijn therapie.

Terugplaatsing naar zijn ouders, tegen wie hij verbaal niet opgewassen is, volgt en een lange lijdensweg langs kinderopvangtehuizen, kinderrechters en psychotherapeuten. Conflicten, onrust, schaamte, depressies en een hoop ellende bepalen zijn leven. De enige constante is de muziek, die zijn uitweg was en nog steeds ís.

Na diverse talentenjachten, na een samenwerkingsproject met Jan Vayne en na 'special guest' te zijn geweest bij Volumia kreeg hij de kans een cd uit te brengen 'My friend Julian', waarmee hij in diverse tv-programma's te zien was en de Top 40 haalde. Platenlabel Sony/BMG biedt hem alle tijd zijn debuutalbum te maken waarvoor hij al twaalf jaren geleden liedjes begon te schrijven. Perfectionist als hij is duurde het heel lang voordat het klaar was omdat hij niet snel tevreden was met het resultaat.

Eind 2005 was het dan toch zover... het album Julian ziet het daglicht en de eerste single 'Me' is een bescheiden hitje. Vanaf februari treedt hij op als support-act van zangeres Trijntje Oosterhuis. (bron: www.l1.nl)

Naar boven

25-02-2006 Kinda Muzik over Julian&Jazzorchestra of the concertgebouw

Julian Thomas in de Melkweg met veel soul en één hand. 16 februari 2006, Melkweg, Amsterdam (NL) tekst: Elisabeth van Scherpenzeel

Staan ellende en leed garant voor een goede stem? De muziekgeschiedenis beschouwend lijkt het er wel op. Julian Thomas, die donderdag in de Melkweg optrad, begeleid door de achttienkoppige bigband van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw (JOC), past ook in het rijtje van singer-songwriters met een rotjeugd van uithuisplaatsingen en puberen in internaten. Schuld aan dit alles is de handicap die zijn
ouders niet konden accepteren. De jongen met een accent van onder de rivieren heeft sinds zijn geboorte namelijk maar één hand. Zijn onderarm werd door de navelstreng afgeknepen.

Net als een van zijn voorbeelden Stevie Wonder kroop Thomas als klein jongetje achter de piano en bewees hij met zijn eigen songs dat tien vingers niet onontbeerlijk zijn om een muzikale virtuoos te worden. Vorig jaar verscheen zijn eerste naamloze album. Dit jaar werd hij als gastsolist uitgenodigd door het JOC, dat bekend staat om de uitvoering van jazz in de Amerikaanse bigbandtraditie. Met een diepe buiging werd hij tijdens dit optreden - het eerste van een driedelige serie in de Melkweg - door de bandleider Henk Meutgeert onthaald als nieuw Nederlands talent. Hoe hij zijn pakkende liedjes schrijft, vroeg de aldoor meeswingende Meutgeert. Schouderophalend antwoordde Thomas: “Ik probeer een liedje over een opgekomen gedachte te schrijven. Soms lukt het, meestal niet.”

Deze avond zou Thomas achter de synthesizer voornamelijk eigen repertoire zingen, maar hij begon met de enige cover van Stevie
Wonders ‘For Once in My Life’. Zijn warme stemgeluid verraste en kreeg
in het tweede eigen nummer ‘Stuck to Me’ nog meer soul. Meedeindend, grimassen trekkend en met overgave zingend luidde hij met zijn enige bescheiden hit van 2005 ‘Me’ de pauze in.

Na een korte onderbreking tijdens dewelke 'ons kent ons' de handen schudde en een sigaar opstak, kon het publiek zich met de voortdurend grappende Thomas en de strak uitgevoerde improvisatiesolo's van de orkestleden zich even in een New Yorkse jazzclub wanen. Muzikaal daagden de bigband en Thomas elkaar niet uit. Het klonk simpelweg easy, zijn warme stem in combinatie met de schelle blazers die zijn songs ‘Live’ en ‘A Little Outta Line’ begeleidden. “Geweldig toch?! Wat kan ik hier nog aan toevoegen?”, lachte Thomas, respectvol buigend naar de achttien jazzmusici.

Als afsluiter bracht Thomas ‘Mr. Sowbug’ ten gehoor, een eerbetoon aan een pissebed die hij op de fiets had platgereden. Het werd even hartstochtelijk uitgevoerd als de overige nummers. “Soms wil je over de liefde schrijven. Dat lukt dan niet. Over een dood insect lukt het dan helaas weer wel.” Vrolijkheid en met passie gezongen, dat was meer dan verwacht van deze singer-songwriter. (bron: www.kindamuzik.net)

Naar boven

06-07-2006 Vrouw.nl over Radio2 concert met Metropole Orkest

'Een album wat je raakt tot in het diepst van je ziel', zo sprak Marco Borsato over het debuutalbum van deze talentvolle singer/songwriter. Maar wat weten we over deze 30-jarige Brabander?

In plaats van een onbezorgde jeugd, kreeg Julian al op vroege leeftijd te maken met grote problemen. Zo werd hij door zijn ouders uit huis geplaatst, ondergebracht bij een tante en zag zelfs diverse internaten van binnen. En dat allemaal omdat Julian met één hand geboren is. De navelstreng was tijdens de zwangerschap met één van Julian's armen vastgeraakt, en heeft zich niet volledig kunnen ontwikkelen. Zelf ziet de zanger zich niet als iemand met een handicap. Hij weet immers niet beter en kan zowat alles wat ieder ander mens kan.

Muziek heeft Julian altijd houvast geboden. Als kind viel zijn enorme muzikaliteit al op en hij heeft zichzelf muzikaal ontwikkeld door zijn oren en gevoel te gebruiken. Na zijn middelbare schooltijd begon hij achtereenvolgens aan een studie Engels en een lerarenopleiding, wat vooral een makkelijke manier bleek om fulltime met muziek bezig te zijn. "Ik ben telkens op zoek naar de juiste combinatie van muziek, tekst en zang die me raakt en die heel even tijd en ruimte weInmiddels heeft Julian al opgetreden met, en voorprogramma's verzorgd voor onder andere Trijntje Oosterhuis, Volumia!, Jan Vayne en Edsilia Rombley. Ook bij diverse televisieprogramma's is Julian al te gast geweest; bij AT5, Barend & Van Dorp en Ivo Niehe. En nu dan met het Metropole Orkest. Net als Do vond Julian het echt een eer om door dit orkest te worden begeleid, hij keek regelmatig om naar het orkest en zei dat het echt kicken was. Een trouwe schare fans zat op de voorste rijen en zong elk liedje dat Julian ten gehore bracht, woord voor woord mee.

Ook ik heb echt genoten van zijn performance, wat een uitstraling heeft Julian! Zijn stem ligt bijzonder prettig in het gehoor, zijn pianospel is geweldig en met zijn liedjes, of het nou een cover is of een van zijn zelf (sterk) geschreven nummers, kortom Julian is een rasartiest. Voorlopig moeten we het nog even doen met zijn debuutalbum Julian Thomas dat in oktober vorig jaar is verschenen. En in februari en maart 2007 gaat Julian meedoen met "De Motel Westcoast Tour". Een groep getalenteerde muzikanten zal hun krachten combineren en bekende songs van onder andere The Mama's and the Papa's, Andrew Gold en The Beach Boys uitvoeren. Julian zal te zien en te horen zijn met Syb van der Ploeg (ex De Kast), Mirjam Timmer (ex Twarres) en Han Kooreneef (componist en tekstschrijver van onder andere Marco Borsato. Go Julian !

Het was een avondvullend programma want naast Julian Thomas verzorgde ook Do een spetterend optreden en wil je hier meer over lezen dan kan dat. Want vrouw.nl heeft ook een artikel aan deze sympathieke en lieftallige zangeres gewijd. Caesilia Ryborz (bron: www.vrouw.nl)

Naar boven

15-09-2006 Schoolkrant Punt van Avans over optreden HBO introfestival

Druk HBO Intro Festival
bron: Punt. Hogeschoolkrant van Avans Hogeschool (Breda - Tilburg - 's-Hertogenbosch) 15 september 2006 -

Enkele honderden Bredase studenten woonden gisteren vroeg in de
avond het optreden van George Baker bij. Het twaalfde HBO Intro
Festival speelde zich af op het Kerkplein en de Havermarkt in Breda.
Later op de avond werd het nog drukker: bijna 6000 bezoekers. Het was heel druk, zegt Avansmedewerker Cyndra de Ruijter die bij de organisatie betrokken was. 'De politie vertelde mij dat er rond kwart voor tien tussen de 5500 en 6000 mensen waren. Ik denk dat dit komt door het mooie
weer en het programma, er zaten verschillende top 40-artiesten tussen.' Naast Baker traden van 19.00 tot 23.00 uur onder meer Julian Thomas en DJ Dazzle op. Hoewel Thomas pech had: tijdens zijn optreden viel de stroom uit. 'Het leuke was dat Julian Thomas toen handtekeningen ging uitdelen. Uiteindelijk konden we bij discotheek Kerkplein stroom aftappen.' Het festival was bedoeld voor studenten van alle Bredase hogescholen.

Op de Havermarkt was het aantal techniekstudenten van Avans Hogeschool goed vertegenwoordigd, onder meer door de aanwezigheid van de studentenvereniging van de techniekopleidingen van Avans Hogeschool: Virgo. 'Virgo is een grote studentenvereniging en wij vinden het leuk om te feesten', zei tweedejaars Milieukunde Kevin van Hees. Hij vond het introfestival dit jaar leuker dan vorig jaar omdat het muziekaanbod 'heel breed' was. Verschillende organisaties, zoals uitzendbureaus deelden gagdets uit. Op de Havermarkt deelde studentensportvereniging BRESS programmaboekjes van haar sportactiviteiten en bidons uit. (PM) (bron: punt.avans.nl)

Naar boven

20-11-2006 De Gelderlander over optreden "TopBemmel"

Guus of Van Dik Hout, Julian doet zijn ding
Door RENÉ BOEKHORST Maandag, 20 november 2006 - BEMMEL -

Meeuwis zegde af, Van Dik Hout toe. Eén persoon is van alle tijden. Aanwezig, vooral. Hij komt eraan én kwam: Julian Thomas. Belofte maakte geen schuld voor de rijzende pianoster in Bemmel, tijdens het
TOP - concert.

Teleurstellingen? Amper. Als de ‘Per spoor’-zanger niet kan komen, haal
je de ‘Stil in mij’-groep naar de hal van Bloemenveiling Oost-Nederland. Toestanden op Podium deed het en zag zaterdag drieduizend man genieten van Van Dik Hout. „We waren op vakantie toen Guus Meeuwis zich afmeldde. Bij terugkomst was het te laat om de kaartjes terug te geven. Jammer? Welnee. Mijn vrouw en ik gaan vanavond genieten.“

Willy van Marwijk verwoordt de gevoelens van meer concertgangers. De Elstenaar kwam voor ‘Mister kedeng kedeng’, maar kreeg ‘VDH’. „Niet erg“, zegt echtgenote Henny. „Als het Nederlandstalig is, is het goed. Zo hebben we ook optredens van Ben Cramer en BZN bijgewoond. Dit wordt dus leuk.“ Mee eens, meent de Opheusdense Ineke van Ingen. „Ik heb nu juist een kaartje gekocht, want ik houd van Van Dik Hout. Ik heb er zelfs cd’s van.“

Geen fan van de formatie is Gerda Hoksbergen uit Elst. Toch staat ze bij
de veilingingang – als eerste, nota bene, in een langer wordende mensenfile. „Inge is een vriendin. Ik ben hier, want anders zou ze alleen hebben moeten gaan. Van Dik Hout zien en horen is aardig, maar het beste vond ik een concert van de Golden Earring, vijftien jaar geleden in Herveld.“

Van Dik Hout of Meeuwis, Julian Thomas is niet iemand die eerst ja zegt en daarna nee. De Tilburger kwam, zag en overwon, nadat hij enkele weken geleden al in drie van de tien Marco Borsatoshows in Gelredome had ‘voorgeprogrammeerd’. „Ik ga mijn ding doen, ongeacht of Guus of Van Dik Hout na mij optreedt“, verklaart Thomas. „Muziek maken is plezier hebben – genieten van het publiek.“

Sinds zijn 12de is de nu 31-jarige Thomas in de ban van muziek. „Toen ik mijn havodiploma had gehaald, dacht ik: wat nu? Het werd pop. Ik wilde een cd opnemen en dat doel heb ik bereikt. Nu lijkt alles vanzelf te gaan. Het is hard werken, maar pure lol.“ (bron: www.degelderlander.nl)

Naar boven

31-05-2008L1 over "It's Music That Matters"

Gezien: Harmonie St Joseph Heerlerbaan 'It's music that matters' op 31 mei Parkstad Limburg Theater Heerlen Door: Paul Logister

In het kader van haar 90-jarig bestaan gaf de jarige harmonie St Joseph Heerlerbaan op zaterdag 31 mei een heus galaconcert in het Parkstad Limburg Theater. Het thema van het concert 'It's Music that matters', was ontleend aan de speelfilm Brassed Off en moest een link leggen tussen het Engelse mijngebied en de Limburgse steenkolenmijnen. De harmonie, die onder leiding stond van Ron Daelemans, moest die avond flink aan de bak. Zo vermeldde het programma enkele werken uit Brassed Off en stond er ook een door Daelemans speciaal voor die avond gecomponeerd muziekwerk op het programma. Een hele kluif voor het amateur-gezelschap. Het programma voor de pauze duurde mijns inziens een tikkie te lang, hoewel het geen moment verveelde. En dat kwam met name door het enthousiasme waarmee de muzikanten musiceerden. Klapstuk van de avond was na de pauze gepland en bestond uit optredens van Julian Thomas en Xander de Buisonje, de oud zanger van Volumia, die na een periode van gedwongen rust weer op de planken staat. Beide zangers brachten eigen composities ten gehore, uiteraard begeleid door de jubilerende harmonie. Hoewel Julian Thomas nog niet zo bekend is als collega Xander, weet hij de zaal vrijwel meteen in te palmen. Jammer was wel dat zijn stem bij sommige liedjes door de muziek werd overstemd. Bij Xander speelde dit probleem niet zozeer, bovendien is het repertoire van de oud frontman van Volumia meer bij het grote publiek bekend en waren de nummers voor het gros van de toehoorders een feest der herkenning. Hoewel er muzikaal zo nu en dan een steekje vielen, heeft de harmonie een uitzonderlijke prestatie geleverd, die een herhaling verdient. Hopelijk hoeven we daarop geen 90 jaar te wachten. Punt: 7,5 (bron: www.l1.nl)

Naar boven

20-03-2009FOK.nl over "35 some months"

Muziekreview - door Ren� (MrManiak) op 20-03-2009 11:00
Het is weer eens wat anders, twaalf jaar wachten totdat er een album klaar is. Zo’n lange schrijf- en productie doet je bijna denken aan het tegenvallende nieuwe album van Guns ’N Roses of de game Duke Nukem Forever (die al vanaf 1998 in ontwikkeling is), maar niets is minder waar. De artiest Julian Thomas heeft twaalf jaar aan zijn eerste, titelloze album gewerkt. Toch zag in 2005 de plaat eindelijk het licht omdat Julian volgens hem ‘in ieder geval ��n cd in mijn leven wil maken’. In februari van dit jaar is het tweede album van Thomas uitgekomen. Deze keer geen twaalf jaar, maar een maandje of 35. Daarom heet het album ook logischerwijs 35 Some Months.

Er staan op de cd meerdere heerlijk klinkende nummers. Een voorbeeld van zo'n nummer is ‘Believe In Tomorrow’. De track, die gaat over iemand hoop geven in de toekomst, is een goede song en past precies in het rijtje van wat de cd jou geeft: een opgewekte, vrolijke en vooral een aangename reeks van nummers. Ook het nummer 'Call You' past goed in dit rijtje. “One day I will call you, when I’m strong enough.” In een beetje poppy-klinkend koortje klinken deze woorden, onder leiding van een rustig gitaar- en pianodeuntje. Het nummer ‘Call You’ is het tweede nummer van het album en klinkt net zoals vele andere songs op het album zeer blij. Maar niet het hele nummer klinkt even leuk. In de chorus lijkt het door het koor net alsof je naar een nummer van Re-Play zit te luisteren. Een groovy gitaar klinkt samen met een even groovy basgitaar in de intro van ‘True Love’. Julian zingt voor de verandering flink wat lager, wat het nummer echt ten goede komt. Samen met de drumbegeleiding en ook hier weer een (vrouwen)koortje in de chorus, is het een nummer die je zelfs van Alain Clark zou kunnen verwachten.


Niet ieder liedje is even braaf in de teksten. De song ‘A Womans Kiss’ is bijvoorbeeld een nummer met een beetje gemene toon. Waar het op neer komt is dat het waar is dat er alleen wordt gegeven om de kus van een vrouw, wat er gisteren gebeurde of zelfs hoe je heet, boeit weinig. Reden? “I live day by day.”
Er is ook genoeg ruimte gemaakt voor enkele rustige nummers. Voorbeeld is de song ‘Slow Down’. Het is mooi om een album met een rustige track te eindigen, en om dit met 'Slow Down' te doen is goed gekozen. Nadeel is wel dat je in een lichte roes blijft hangen na het nummer. Je zit te wachten totdat er meer komt. Meer van het nummer, meer van de cd, meer van iets. Zeer positief om zo nog na te liggen luisteren.

Het hele album is opgewekt, maar toch lekker rustig en schommelt qua muziekstijl tussen de soul en jazz in. Het gaat af en toe net een beetje de boyband-kant op, maar dit neem je toch op de koop toe. Heb je zin om een klein uurtje met de ogen dicht een leuke schijf te luisteren? Dan is dit een goede aankoop.

Tracklist:
1. Call You
2. A Woman's Kiss
3. Try To Forget You
4. True Love
5. Believe In Tomorrow
6. You Were Here
7. Don't Ever Let It Get You Down
8. The Sun Is Shining
9. A Smile On My Face
10. In A Minute
11. Slow Down

Label: The Entertainment Group Releasedatum: februari 2009
Waardering: ****
(bron: www.fok.nl)

Naar boven

25-03-2009 MusicFrom.nl over "35 some months"

Nadat Julian Thomasin 2005 met zijn debuutalbum kwam, is hij niet stil gaan zitten. Integendeel: in amper 3 jaar tijd is daar de opvolger getiteld '35 Some Months'; exact de tijd die hij nodig had om het nieuwe album te schrijven en uit te brengen. Het werk kenmerkt zich door een vrolijk, los en ontspannen popgeluid met semi-serieuze teksten.

Op '35 Some Months' staan elf, stuk voor stuk lekker klinkende tracks. Up-tempo opener 'Call You' geeft meteen al aan dat Julian lekker in zijn muzikale vel zit. Het nummer doet zomers en zorgeloos aan en laat horen wat Julian in huis heeft. De nummers zijn sowieso allemaal wat minder strak en persoonlijk als het titelloze eerste album, maar dat komt het eindresultaat alleen maar ten goede.

Opvallend is het gebruik van de piano in zijn nummers, die vaak voor het introwerk wordt gebruikt, maar niet overheerst. Samen met Julian's stem zorgt het voor een prachtig dynamisch samenspel, waarna het overige instrumentarium feilloos inzet. Het album is ook uitstekend afgemixt wat dat betreft. De term pop dekt niet de hele lading van alle nummers, want ook de invloeden van jazz en soul zijn hier en daar duidelijk hoorbaar.

Genieten dus, van begin tot eind. Qua teksten zit het ook ruimschoots goed, want waar de helft van de songs licht zijn van aard, springen er ook enkele nummers uit, waarvan je merkt dat er een diepere inhoud achter schuilgaat. Thema's als hoop, verder gaan en geloven in de toekomst komen ook aan bod in bijvoorbeeld 'Believe In Tomorrow', 'Don't Ever Let It Get You Down' en 'The Sun Is Shining'. Maar altijd met een positieve kijk op zaken. Ook dat is Julian Thomas.

Je kunt concluderen dat Thomas is gegroeid in die 35 maanden tussen beide albums. Het werk is hoorbaar losser en daardoor nog breder acceptabel voor het grote publiek. Het is een vrolijk en positief album met elf schitterend geschreven en gezongen nummers dat alle aandacht verdient. Tot en met april tourt hij samen met Motel Westcoast door het land. Een bezoek aan zijn show is dan ook zeer aan te raden, net als het album '35 Some Months'.

(bron: www.musicfrom.nl)

Naar boven

26-05-2009 Muziek.nl over "35 some months"

Het uitbrengen van zijn nieuwe album heeft singer/songwriter Julian Thomas letterlijk 35 maanden en een beetje gekost. Dit verklaart dan ook de titel 35 Some Months van zijn tweede studioalbum. De Nederlandse artiest brengt na zijn succesvolle titelloze debuut zijn cd "met passie en trots" uit.

Wat omschrijft de muziek na zo’n lange tijd, die Julian samen met zijn manager besteedde aan schrijven en uitmeten? Wel, 35 Some Months is een poppy-achtig klinkend album geworden met een heel erg uitgewogen commerci�le klank. Ofwel: toegankelijk om gedraaid te worden op de radio, als hij maar genoeg ‘geplugd’ wordt. Slecht klinkt geen enkele song, de overall-sound is het beste te categoriseren als een geslepen mix van jazz/ soul, maar dan met een heel erg hoog boy-band gehalte.

Er zitten wel een paar uitblinkers tussen de elf nummers die de cd telt. Het rustige laatste nummer Slow Down is een waardig afsluiter van de cd en mag wat mij betreft als single worden uitgebracht. Ook de track True Love is zo’n nummer. Openingstrack Call You klinkt vriendelijk en opgewekt en biedt de luisteraar een goede indruk van de rest van de cd.

Al met al luistert 35 Some Months lekker weg. De gezette toon van Julian Thomas is vrolijk en overtuigend. Het hoge commerci�le gehalte van de altijd zo moeilijke tweede plaat is naar mijn mening een bewuste keuze geweest van Thomas en zijn management. De keuze om het album ruim voor de zomer uit te brengen zal dan ook niet op toeval berusten. Een groeiplaat die menig jonge luisteraar zal aanspreken.

(Door: Eric de Boer, bron: www.muziek.nl)

Naar boven

30-01-2011 Streekgids.nl over Living Room Concerts

Winterswijk - Zondag 30 januari speelde Julian Thomas in Grand Caf� Willinks zijn versie van Living Room Concert. Hoe een man klein van postuur, heel groot kan zijn.

De matinee werd geopend door een dubbele support act. De winnaars van de wedstrijd om het voorprogramma leverde een gelijke eerste plaats op voor duo E-Race en jongemannenduo Matthijs&Esteban. Het publiek werd getrakteerd op een scala aan heel uiteelopende liedjes. Van Pop, Soul naar Top40 en Rap. Men werd meer dan vooorgegloeid door de enthousiaste musici en vocalisten.

Na twee duo’s moest de uit Tilburg afkomstige Julian het in zijn eentje klaren. Het kostte hem echter geen enkele moeite. Nog zichzelf half installerend achter zijn klavier maakte hij zijn intrede al, door het verzoek aan het publiek te doen om even te vertellen wat hun naam is. Uiteindelijk had hij zich ook voorgesteld. Dit illustreerde hij daarna door korte fragmenten van zijn successen te spelen.

De trend was gezet en dat werd dan ook gelijk de sfeer van de middag. Namelijk naast een goede pianist en een zangwonder blijkt dhr. Thomas ook een zeer vermakelijk podiumverteller. De liedjes kregen veelal uitleg over hoe ze ontstaan waren. Hier waren liefde vanzelfsprekend een thema, maar er was ook de uitzonderlijkheid toen de meelij voor een pissebed werd bezongen, omdat deze tot grote spijt onder Julians fietsband geplet was.
Muisstil werd het publiek toen het nummer A Smile On Your Face werd gespeeld. Uit eigen ervaring weet deze Brabander namelijk hoe het is als je altijd voor de buitenwereld een glimlach moet opzetten terwijl je je eigen binnenkantje totaal vergeet.

Het publiek hing twee sets lang aan zijn lippen. Zo werd weer eens meer dan duidelijk dat je met een goede stem en een piano met groot gemak mensen kunt vermaken als je kwalitatief genoeg te bieden hebt. Kwaliteit als artiest, maar vooral als puur mens.

(bron: www.streekgids.nl)

Naar boven